My Home is My Castle

Przynajmniej kilka razy w roku zdarza się nam sytuacja kiedy to zmuszeni jesteśmy do tłumaczenia i potwierdzania, że... naprawdę tutaj mieszkamy! Mijają lata i nadal w Polsce te najlepsze zabytki albo straszą jako ruiny, nieliczne jako zimne muzea lub zwyczajne we wnętrzach hotele. Nadal mieszkańcy tego pięknego kraju zachowują się tak, jakby setki lat historii w ogóle nie istniało. 
To w zamku można mieszkać!? 

Anglicy mają zwyczaj twierdzić, iż ich dom jest ich zamkiem. W przypadku Kapitanowa to zamek jest naszym Domem i jak mniemam zasługuje z tego względu na szacunek. Przez jakiś czas taka dziecinna postawa mogła wydawać się śmieszna. Ale po kilku dalszych latach zaczyna to zwyczajnie irytować.

 Nie, nie dlatego,że pytający jak widać nie mają pojęcia o historii – zamki służyły głównie do mieszkania i tak jest na świecie nadal. A do czego miałyby niby służyć! Problemem staje się nasz narodowy brak szacunku dla wszystkich i wszystkiego. Nie mam na myśli lekkiego rozluźnienia obyczajów lecz oczywisty brak kultury osobistej. Starsi winni pamiętać wbijane nam zasady zachowania u „kogoś w domu”. Tymczasem zarówno młodsi jak i o zgrozo ludzie w zaawansowanym wieku nader często zachowują się w sposób niedopuszczalny. Nawet w miejscach publicznych obowiązują ogólnie przyjęte zasady zachowań a co dopiero będąc gościem w obcym domu. Z przykrością zauważam, iż problem narasta. Nic więc dziwnego, że ludzkie relacje pomiędzy Polakami stają się coraz bardziej nerwowe. 

 Ktoś powiedział „nie rób drugiemu co tobie nie miłe”, to takie proste i naturalne. Zaczynam się już  nie dziwić tym, którzy jako osoby majętne zamykają przed ludźmi podwoje swoich zacisznych pałaców. Może zwyczajnie mieli już dosyć?